” พี่ชาย ข้าพาครอบครัวมาสอบ ผู้รับใช้ ที่หุบเขา – พยัคฆ์ขาว “ชายตัวใหญ่หัวเราะขณะที่อธิบาย
” แล้วนี่มันเวลาอะไรแล้ว การสอบจะมีอีกครั้งในเดือนหน้า “ผู้รับใช้ คนนั่นไม่สนใจใดๆ เหมือนกับจะไม่ยอมท่าเดียว
เห็นเช่นนั้น ‘หวัง หลิน’ ได้แต่ขมวดคิ้วลงแต่ด้วยสถานะของนาง นางจึงไม่กล้าที่จะก้าวร้าวกับผู้รับใช้คนนั้น นางได้แต่ฝืนยิ้มและกล่าว
” พวกเราเดินทางมาจากสถานที่ห่างไกลและหนทางก็แสนจะลำบาก ท่านพอจะช่วยเราหน่อยได้มั๊ย ? “‘หวัง หลิน’ ค่อนข้างที่จะอ่อนข้อ เห็นเช่นนั้นผู้รับใช้ ได้แต่ยึกๆยักๆ ด้วยความลังเล แต่คำพูดของนางเหมือนจะมีผลบางอย่าง คล้ายว่าจะดีขึ้น จากผู้รับใช้ก็พูด
” ข้าไม่อาจ. . . . . . . “ในเวลาเดียวกัน ผู้รับใช้คนอื่นๆอีกหลายคน ก็ปรากฏออกมาภายในประตู พวกเขาทั้งหมดรีบเข้ามาปิดเต๊นท์ลงทะเบียน เพื่อห้ามทุกคนเข้าใกล้
ในตอนนั้น พวกเขาทั้งสามคนก็ทำอะไรไม่ถูก แม้ว่าพวกเขาอยากจะเข้าสอบในเดือนนี้เท่าไหร่ ก็คงมิอาจทำได้ คงต้องรอในเดือนถัดไป ทันใดนั่นชายชราก็ลองพยายามครั้งสุดท้าย
” นี่คือความรู้สึกของข้าน้อยบางส่วน โปรดท่านรับไว้!!! “ชายชราติดสินใจเอาเอาเงิน 10 ตำลึงเงิน ออกจากกระเป๋าและยื่นให้กับพวกเขา
” บัดซบเอ้ย คิดว่าข้าต้องการเงิน 10 ตำลึงเงิน ของเจ้างั้นหรอ “การกระทำของชายชราทำให้เหล่าผู้รับใช้โกรธอย่างมาก เขาชี้หน้าต่อว่า
” ออกไปจากที่นี่ซะ ไม่งั้นข้าจะจับพวกเจ้าทุกคน “
” ข้าน้อย ผิดไปแล้ว”ชายชรา กลัวอย่างมาก เขารีบหันหน้าไปรอบๆและขอโทษทุกคนในเวลาเดียวกัน โดยที่ไม่กล้าปริปากพูดใดๆ
ในตอนนั้น ขณะที่พวกเขาทั้งสามคนถูกขวาง ชูเฟิง เดินตรงเข้าไปที่เต็นท์ขณะปัดฝุ่นจากไหล่ของตน
” หยุดเด๋วนี้ บักหำ!!! ไม่ได้ยินที่ข้าพูดงั้นหรอ “ผู้รับใช้ เต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความพิโรธ ขณะที่เขาพูดยังมีคนกล้าเดินไปยังเต็นท์เหมือนกับว่าไม่เห็นหัวพวกเขาดังนั้นพวกเขาจึง ตะโกนห้าม
” หยุด!!! “
” พวกท่านพูดอะไรน่ะ หูข้าไม่ค่อยดี บังเอิญน้ำเข้าเยอะไปหน่อย “‘ชูเฟิง’ ขยับหูเข้าไปใกล้ๆของผู้รับใช้ที่ทำหน้าที่รับลงทะเบียน
” ข้าว่า มันวอน . . . . . . . “* บุ๊ก *
ก่อนที่ผู้รับใช้จะพูดจบ ‘ชูเฟิง’ ก็ตบลงไปที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง
ในเวลาเดียวกัน ‘ชูเฟิง’ ก็ยกเท้าเตะเข้าไปที่ใบหน้าของเขาจนกระเด็นขึ้นท้องฟ้า จากนั้นเขาก็ล่วงตกสู่พื้นพร้อมกับกระแทกอย่างแรง
” นี่มัน . . . . . . . . . “เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว มีแค่ไม่กี่คนที่จะมองทัน จากนั้นผู้รับใช้ทั้งหมดของ หุบเขา – พยัคฆ์ขาว เข้ามาล้อมพร้อมกับตั้งท่า เตรียมโจมตี ‘ชูเฟิง’
‘หวังหลิน’ ตกใจอย่างมาก นางไม่คิดว่า ‘ชูเฟิง’ จะเป็นยุทธ นางแทบไม่อยากจะเชื่อ
” คุณหนู รีบๆไปดีกว่า “ชายชราและชายตัวใหญ่รีบดึง’หวัง หลิน’ ออกไปในเวลาเดียวกัน พวกเขาทั้งสองคิดว่า ‘ชูเฟิง’ อาจจะถูกฆ่าตาย คนธรรมดาๆที่ไหนกล้าไปทำร้ายคนของ หุบเขา – พยัคฆ์ขาว คงแค่หาเรื่องตาย ดังนั้นพวกเขาจึงต้องดีงตัวเองและนางออกให้ห่างจาก ‘ชูเฟิง’ เท่าที่จะทำได้ ยิ่งทำเป็นไม่รู้จักกันยิ่งดี
” ขวางพวกมันเอาไว้ พวกมันมาด้วยกัน!!! “แต่ในตอนนั้น ผู้รับใช้ที่โดน’ชูเฟิง’อัด ชี้พร้อมกับตะโกนมายังพวกของ แม่นาง ‘หวัง หลิน’
ผู้รับใช้คนอื่นๆ จึงรีบวิ่งมาขวางเส้นทางของพวกเขาไว้อย่างรวดเร็ว พวกเขาล้อมรอบ’หวังหลิน’และคนอื่นๆรวมทั้ง’ชูเฟิง’
” ไอ้บ้านนอก เราซวยเพราะเจ้าแท้ๆ “ตอนนั้น ชายชรา และ ชายตัวใหญ่ ตกใจอย่างมาก ขณะที่ตัวของพวกเขาสั่น พวกเขาก็เอาแต่โทษ ‘ชูเฟิง’
แม้ว่า ‘หวัง หลิน’ จะแกร่งกว่าทั้งสองคนที่นางพามา แต่นางก็ตกใจไม่ใช่น้อย ในขณะที่ ‘ชูเฟิง’ ยังคงสงบ มือสองข้างของเขาเหยียดไปข้างหน้าเหมือนกำลังบิดขี้เกียจ ในดวงตาของเขาไม่มีแม้แต่ความกลัว
” บ้าเอ๊ย! ! ! ! ! เจ้ากล้าตีข้างั้นหรอ พวกเราตีมันให้ตาย . . . . “ผู้รับใช้คนนั้นดันตัวเองวิ่งใส่’ชูเฟิง’ พร้อมกับคนอื่นๆ
” หยุด!!! “ก่อนที่พวกเขาจะเข้ามาโจมตี มีเสียงตะโกนด้วยความโกรธ ดังขึ้นมา
หลังจากที่พวกเขาได้ยินเสียงนั้น ใบหน้าของบรรดาผู้รับใช้ เปลี่ยนไปอย่างมาก ไม่เพียงแต่พวกเขาจะหยุดการเคลื่อนไหว พวกเขายังเดินหลบออกข้างเพื่อเปิดเส้นเส้น ให้กับ ผู้เฒ่าที่กำลังเดินเข้ามา
ผู้เฒ่าที่สวมชุด หรูหรา เป็นเรื่องง่ายมากที่จะเดาว่าเขาเป็นใคร ใบหน้าของเขาดูดุร้ายขณะที่ขมวดคิ้ว นอกจากพวกเขาจะมีท่าทีเคารพ ผู้รับใช้ก็ยังหวาดกลัวเขา ‘หวัง หลิน’ และทุกคน รู้สึกได้ว่าเขาต้องมีสถานะที่ไม่ธรรมดา
‘ชูเฟิง’ สัมผัสได้ว่าผู้เฒ่าคนนั้น อยู่ในระดับ 5 กำเนิดวิญญาณ แม้ว่าเขาจะอยู่ในระดับ 5 กำเนิดวิญญาณ ‘ชูเฟิง’ รู้สึกว่าอ่อร่าของผู้เฒ่าคนนั้นแข็งแกร่งเป็นอย่างมากเมื่อเทียบกับผู้รับใช้คนอื่นๆของ หุบเขา – พยัคฆ์ขาว
” เกิดเรื่องอะไรขึ้น “ผู้เฒ่าถาม
” เจ้าเด็กคนนี้กล้าทำร้ายเรา “ผู้รับใช้ทั้งหมดพูดพร้อมกับชี้ไปยังทิศทางของ ‘ชูเฟิง’
” โอ้ววว “ผู้เฒ่าคนนั้นมองผู้รับใช้ที่ถูกทำร้าย พร้อมกับเริ่มประเมิน ‘ชูเฟิง’ ไม่เพียงแต่เขาจะไม่โกรธ เขายังตกใจเป็นอย่างมาก
เหตุผลก็ง่ายๆ ผู้รับใช้ที่มีพลังวิญญาณอยู่ใน ระดับ 3 ห้วงวิญญาณ แต่’ชูเฟิง’สามารถเอาชนะเขาได้อย่างง่ายดาย งั้นก็แสดงว่า ‘ชูเฟิง’ แข็งแกร่งกว่าเขาเป็นอย่างมาก อีกทั้งเขายังเป็นแค่เด็กหนุ่ม ด้วยความแข็งแกร่งเช่นนี้ มีหรือเขาจะไม่สนใจ
” เจ้าจะมาเข้าร่วมการสอบผู้รับใช้เช่นนั้นหรอ “ชายชรามอง ‘ชูเฟิง’ และพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
” ถูกต้อง ท่านผู้เฒ่า “‘ชูเฟิง’ ก็สุภาพตอบ
” เข้าไปได้ “ผู้เฒ่าพาชูเฟิงเดินไปที่เต็นท์
ท่าทีของเขาทำให้ผู้คนต่างพากัน ตกตะลึง ไม่ต้องพูดถึงคนที่อยู่รอบๆ แม้แต่ บรรดาผู้รับใช้ก็ยังทำอะไรไม่ถูก
ชาวบ้านธรรมดากล้าตีผู้รับใช้ของหุบเขา – พยัคฆ์ขาว ไม่เพียง แต่จะไม่ได้รับการลงโทษ เขายังได้เข้าร่วมการสอบ ผู้รับใช้ อีก นี่มันไม่สมเหตุสมผลไปหน่อยหรอ
” ผู้จัดการ จาง นี่มัน . . . . . . “ผู้รับใช้ถูกกดดันเช่นนั้น พวกเขาจึงได้แต่เงียบ แทนที่พวกเขาจะความดีความชอบกับถูกตำหนิจาก ผู้จัดการจาง
” อะไรห่ะ ฟ้ายังไม่มืดสนิทสักหน่อย การสอบก็ยังไม่ถือว่าสิ้นสุด อย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าต้องการอะไร . . . .”
” หากพวกเจ้ากล้าฝ่าฝืนกฏ โดยที่ไม่ได้รับอนุญาต งั้นก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายยย “
หลังจากที่ถูกตำหนิ การแสดงของสีหน้าพวกเขาน่าเกลียดเป็นอย่างมาก ในขณะนั้นไม่มีใครกล้าพูดอะไรสักคำ
คนรอบข้างที่ได้ยินว่า การสอบยังไม่สิ้นสุด พวกเขาที่ถูกไล่ก่อนหน้า ก็วิ่งการเข้ามาเพื่ออยากจะมีส่วนร่วมในการสอบ
ตอนนั้น ไม่เพียงแต่ ‘ชูเฟิง’ เท่านั้น ทุกคนยังได้เข้าร่วมการสอบอีกด้วย
มองคนจำนวนมากที่ต่อแถวการที่เต็นท์ ‘หวัง หลิน’ ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ นางได้แต่เงียบ หันศีรษะมอง ใจของนางก็อยากจะเข้าไป แต่ไม่มีความกล้า
โอกาสที่พวกเขาได้รับ เกิดจากฝีมือของ ชูเฟิง แต่เมื่อ ชูเฟิง เผชิญกับอันตราย นางกับไม่ช่วยเหลือเขา นางรู้สึกว่าทำผิดต่อ ชูเฟิง จึงไม่มีหน้าไปพบเขา
” นี่ ท่านกำลังทำอะไรอยู่ ทำไมถึงไม่รีบเข้ามา ” ในตอนนั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังออกมา
เมื่อหันหน้าไปมองนางก็พบกับ ‘ชูเฟิง’ที่ยืนอยู่หน้าเต็นท์ลงทะเบียนขณะที่ยืนหัวเราะ พร้อมกับมอง ‘หวัง หลิน’
ในตอนนั้น ‘หวัง หลิน’ รู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก นางไม่คิดว่าเขาจะปฏิบัติต่อนางอย่างเป็นสหาย แม้ว่าการกระทำก่อนหน้าจะผิดต่อ ‘ชูเฟิง’
หลังจากที่ลังเลอยู่แปปหนึ่ง ‘หวัง หลิน’ ก็เดินเข้าไป เพราะว่านาง ก็ไม่อยากที่จะพลาดโอกาส
หลังจากเดินเข้ามาหา ‘ชูเฟิง’ ที่กำลังยืนรอ ทั้งสองมองหน้ากันพร้อมกับยิ้ม จากนั้นก็พากันเดินเข้าไปในเต็นท์
แล้วก็ถอด. . . . . . .